مدح و منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
تا سـر به خـاک مـقـدم مـولا گـذاشـتیم دل را در آسـتـان نـجـف جـا گـذاشـتیم خاریم و رو به گـلـشن یـاسین نهادهایم خـاکـیم و سر به درگـه مـولا گـذاشتیم چون ذرّه چشم در ره خورشید دوختیم چون قـطره پا به وسعتِ دریا گذاشتیم تـا آفـتـاب گـوشـۀ چـشـمـی به ما کـنـد شب تا به صبـح پـنجره را وا گـذاشتیم ایوان باصفای تو از بس که دیدنیست بـا چـشـمِ دل قـرار تـمـاشـا گـذاشـتـیـم ما را ببخش اگر زِ هجـوم فـرشـتـگان گـاهی به روی بـال مـلـک پـا گذاشتیم با کـاروان اشک کـسی هـمـسفـر نـشد «این رسم تازه را به جهان ما گذاشتیم» این اشک را به رسم امانت در این حرم تـنـهـا بـرای تـوشـۀ فـردا گـذاشـتـیم... |